3.

Pierdolona rzeczywistość. Odkąd uświadomiłam sobie, że to koniec wszystkiego, minęło ponad pół roku. Pierdolony czas. Mówi się, że czas leczy rany, a ja z każdym dniem czuję się coraz gorzej. Pierdolone zabobony. Nie potrafię już panować nad emocjami, ale staram się nie pokazywać tego publicznie. Wszyscy dalej myślą, że jest ok. Coraz częściej zamykam się w pokoju i wybucham płaczem. Nie umiem się cieszyć naprawdę. Pierdolone uczucia. Nie radzę sobie, ewidentnie mi tego brakuje. Boję się każdych kolejnych dni. Tego, jak będę się czuć jutro. Nic już nie jest takie samo. Pierdolony ból...